Weten, kennen, kunnen, mogen en lukken: waarom iets kunnen nog niet betekent dat het lukt
Wat het Nederlands ons laat zien over kennis, vaardigheden, toestemming, omstandigheden en succes Ik weet hoe het moet. Ik ken de methode. Ik kan het doen. Ik mag het doen. Het lukt me. Het is me gelukt. Zes uitspraken over misschien wel dezelfde handeling. Toch zeggen ze niet hetzelfde. Iemand kan weten hoe een machine werkt zonder haar te kunnen repareren. Iemand kan een machine kunnen repareren zonder toestemming te hebben om eraan te werken. Iemand kan toestemming hebben, alle benodigde kennis bezitten en toch geen resultaat bereiken. En iemand kan uiteindelijk zeggen: Het is me gelukt! Wat is er dan precies veranderd? Niet noodzakelijk de kennis. Niet noodzakelijk de toestemming. Misschien zelfs niet de algemene vaardigheid. Wat veranderd is, kan eenvoudigweg het resultaat van deze ene poging zijn. Het Nederlands beschikt over een bijzonder interessant systeem om zulke verschillen uit te drukken. En één constructie verdient daarbij speciale aandacht: Het lukt me. Waarom zeggen we ...